Στον Κομανό του νομού Κοζάνης

Ο δάσκαλος ήρθε στον Κομανό από το Αμύνταιο μ’ ένα φορτηγό τρένο που τα μισά βαγόνια του ήταν φορτωμένα με λιγνίτη και τα άλλα μισά με εργάτες. Τον περιεργάζονταν ετούτο τον παράξενο άνθρωπο με τις κοντές φαβορίτες, το γιλέκο και τα καλογυαλισμένα παπούτσια. Τον περιεργάζονταν και σιωπούσαν. Εκείνος κρατιόταν από τα σιδερένια μάνταλα του βαγονιού και μετρούσε τη σιωπή τους. Πότε πότε όμως έχανε το μέτρημα και αφηνόταν στους ήχους του τροχαίου υλικού πάνω στις ράγες. Του φάνηκε πως θα τον πάρει ο ύπνος όρθιο πάνω σε τούτο βαγόνι. Αποφάσισε να κάνει κάτι για να μην κοιμηθεί. Άρχισε να ψάχνει το διοριστήριο. Το βρήκε στην εσωτερική τσέπη από το σακάκι του. Μετά αποφάσισε να ενεργοποιήσει το μυαλό του. Προσπάθησε να θυμηθεί εάν αυτή εδώ η γραμμή ήταν ένα κομμάτι του σιδηροδρομικού δικτύου που ένωνε τη Θεσσαλονίκη με το Μοναστήρι. Αφού το παίδεψε για λίγο στο μυαλό του, τελικά αποφάσισε να ρωτήσει. Η ίδια και απαράλλαχτη σιωπή μέχρι τον Κομανό. Κατέβηκε τελευταίος στην αποβάθρα. Οι εργάτες τον περίμεναν να πατήσει το καπνισμένο χώμα.

«Καλωσόρισες» του είπαν μέσα απ’ τα σφιγμένα χείλη τους.  «Καλωσόρισες» και σκόρπισαν.

>>> Θωμάς Σίδερης

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s