Μανώλης Αγγελόπουλος | Η συνάντηση με τον Θόδωρο Δερβενιώτη – Το πρώτο συμβόλαιο

Μετά από εκείνη την πρώτη ακρόαση ο Μανώλης Αγγελόπουλος επιστρέφει στην παλιά ασχολία του.

του Θωμά Σίδερη

Μανώλης Αγγελόπουλος και Βαγγέλης Περπινιάδης.
Μανώλης Αγγελόπουλος και Βαγγέλης Περπινιάδης.

«Γύριζα ξανά στους δρόμους πουλώντας χαλιά, μα γύριζε και το μυαλό μου στην έμμονη ιδέα να ξαναβρώ τον Ανέστο, να ξαναδοκιμάσω. Ρωτώντας έμαθα σε ποιο μπαράκι μαζεύονται οι καλλιτέχνες του μπουζουκιού. Ένα μεσημέρι, κατά τις δύο, κατάκοπος από τους δρόμους, δεν είχα πουλήσει τίποτα, μπήκα στο μπαράκι να ξεκουραστώ και να παραφυλάξω μην έρθει ο Ανέστος. Κάθισα και παράγγειλα έναν καφέ. Σ’ ένα διπλανό τραπεζάκι κάθονταν δυο άντρες. Κάποια στιγμή σηκώθηκε ο ένας και με πλησίασε.

“Ζητάς κανέναν;”

“Ναι, είπα, θέλω τον Ανέστο, τον τσιγγάνο”.

“Εγώ τον ξέρω. Μα δεν είναι στην Αθήνα αυτό τον καιρό”.

Τότε σκέφτηκα πως ίσως να μπορούσε να με βοηθήσει κι αυτός. Φαινόταν άνθρωπος που είχε το θάρρος εκεί μέσα, ίσως να ήταν καλλιτέχνης… και είπα με δύναμη:

“Θέλω να γίνω τραγουδιστής, κι ο Ανέστος…”

Τα μάτια του καμπουράκου, που δεν ήταν άλλος από τον γνωστό στιχουργό Τάσο Δημόγλου άστραψαν. Γύρισε, έκανε νόημα στον φίλο του να ’ρθει στο δικό μας τραπέζι και μου είπε:

“Άσε τον Ανέστο. Κι εμείς μπορούμε να σε βοηθήσουμεφτάνει να έχεις φωνή. Ο φίλος μου από ’δώ είναι ο συνθέτης Γιάννης Πολίτης…”

Μ’ έπιασε τρακ γιατί κάτι μού έλεγε μέσα μου πως αυτή η γνωριμία θα ήταν σημαντική στη ζωή μου.

“Να σε κεράσουμε κάτι, είπε ο Δημόγλου, και να πηγαίνουμε!”

“Να πηγαίνουμε πού;”

“Μη ρωτάς. Να τραγουδήσεις δεν θέλεις; Λοιπόν, σου υπόσχομαι να τραγουδήσεις!”

Δεν ήξερα τι να πω, ούτε τι να πιστέψω. Κοίταζα γύρω μου σαν χαμένος. Στο μεταξύ ήρθε το ούζο. Το κατέβασα με μιας για να συνέλθω.

“Στον Χρυσίνη θα πάμε;”, ρώτησα καθώς σηκωνόμουνα. Γιατί μου είχαν πει ότι ο Χρυσίνης έκανε ακροάσεις ταλέντων. Δεν μου απάντησαν. Φώναξαν ένα ταξί, μ’ έβαλαν μέσα και έδωσαν μια διεύθυνση. Σε κάποιο στενό απέναντι από τον ηλεκτρικό σταθμό Αττικής στρίψαμε και σταματήσαμε. Η ώρα ήταν έντεκα και μισή. Βρήκαμε τον Δερβενιώτη την ώρα που έφευγε από το σπίτι του.

“Σου φέραμε κάποιον ν’ ακούσεις”, του είπαν. Ο Δερβενιώτης γύρισε χωρίς μιλιά και με κοίταξε. Δεν έδειξε καμιά διάθεση να καθυστερήσει για χάρη μας».

Ο Θόδωρος Δερβενιώτης αφηγείται από τη δική του πλευρά την πρώτη του συνάντηση με τον νεαρό Μανώλη.

«Όταν είδα τον τσιγγάνο κι άκουσα τι με θέλανε εκνευρίστηκα λίγο. Είχα πολλή δουλειά και η καθυστέρηση που μου έκαναν μ’ ενοχλούσε. Εξάλλου, ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα τσιγγάνο να θέλει να γίνει τραγουδιστής, δεν ξέρω πώς το πήρα το ζήτημα. Αρνήθηκα και προχώρησα να φύγω. Εκείνη τη στιγμή το μελαχρινό παλικάρι με την κουβέρτα στον ώμο που παρακολουθούσε αμίλητο έκανε μια χειρονομία να με σταματήσει.

“Μην κάνεις έτσι αφεντικό είπε, άκουσέ με. Μπορεί να σ’ αρέσει η φωνή μου…”

Είχε ένα συμπαθέστατο προκλητικό ύφος• μου άρεσε. Άντε περάστε, είπα βρίζοντας μέσα μου. Πήρα το μπουζούκι και τον ρώτησα: Τι θα μας πεις, λοιπόν;

“Ό,τι είπες και σε μας”, έκανε τρακαρισμένος ο Δημόγλου. Ο Αγγελόπουλος γύρισε και τον κοίταξε, κουνώντας αρνητικά το κεφάλι. “Όχι, θα πω άλλο: Καμπάνα χτύπα σήμερα… το ξέρεις αφεντικό;”

Χωρίς ν’ απαντήσω χτύπησα τα πρώτα ακόρντα και μόλις άρχισε το τραγούδι, σάστισα. Ήταν μια φωνή πραγματικά σπάνια. Τον άφησα να πει ολόκληρο το τραγούδι και μόλις τελείωσε σηκώθηκα. Πάμε να κλείσουμε συμβόλαιο, είπα γελαστός. Καλά κάνατε και με καθυστερήσατε. Τους έβαλα σ’ ένα ταξί και τραβήξαμε για το εργοστάσιο. Όταν φτάσαμε στο εργοστάσιο, που είναι στον Περισσό όπως ξέρετε, πήγα και βρήκα τον Μηλιόπουλο, διευθυντή του μουσικού τμήματος. Πάρε ένα συμβόλαιο, του είπα, κι έλα ν’ ακούσεις μια φωνή. Εκείνος με κοίταξε σαν να είχα τρελαθεί.

Απόκομμα εφημερίδας της εποχής με την οικογένεια του Μανώλη Αγγελόπουλου σε πλήρη απαρτία. Κοντά τους ο Στέλιος Καζαντζίδης και η μητέρα του Γεσθημανή.
Απόκομμα εφημερίδας της εποχής με την οικογένεια του Μανώλη Αγγελόπουλου σε πλήρη απαρτία. Κοντά τους ο Στέλιος Καζαντζίδης και η μητέρα του Γεσθημανή.

“Τι είπες; Συμβόλαιο; Για ποιον;”

Όταν του έδειξα για ποιον επρόκειτο, ξανακάθισε στη θέση του.

“Άσε με κάτω με τους ενθουσιασμούς σου”.

Επέμενα εγώ, επέμενε εκείνος, αλλά στο τέλος μάς ακολούθησε. Όταν τον άκουσε, χωρίς άλλη συζήτηση, τον ενέκρινε, και υπογράφτηκε το συμβόλαιο. Την επόμενη εβδομάδα ηχογράφησε το πρώτο του τραγούδι και άρχισε η καριέρα του».

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s