Γιάννης Κουλουκάκης. Το τελευταίο πάλκο.

image1270209184Ήρθε όμως η ώρα να ξαναγυρίσουμε στην ταβέρνα του Νικολή. Το γιατί θα το δείτε στη συνέχεια. Από τις αρχές λοιπόν που άνοιξε η ταβέρνα, τακτικός θαμώνας ήταν ένας κερατσινιώτης τραγουδιστής, ο Γιάννης Κουλουκάκης. Συχνά, έπαιρνε την κιθάρα του και τραγουδούσε στις παρέες που γέμιζαν ασφυκτικά το μαγαζί την εποχή εκείνη. Ο Κουλουκάκης, κατά τα λεγόμενα των ανθρώπων που τον θυμούνται να τραγουδάει ζωντανά, είχε υπέροχη και αισθαντική φωνή, που δεν άφηνε κανέναν ασυγκίνητο. Ήταν αδελφός της τραγουδίστριας Γεωργίας Κουλουκάκη, η οποία έκανε καριέρα με το ψευδώνυμο Γεωργία Τζόυ. Η Γεωργία για πολλά χρόνια έκανε σεγκόντα στον Στέλιο Καζαντζίδη, τόσο σε ζωντανές εμφανίσεις του όσο και στις ηχογραφήσεις των δίσκων του. Από μόνη της βέβαια έκανε μεγάλη καριέρα, τραγούδησε δικά της τραγούδια, μερικές μάλιστα από τις μεγάλες επιτυχίες της εποχής, τις τραγούδησε εκείνη σε πρώτη εκτέλεση. Ταξίδεψε σε πολλές χώρες τού εξωτερικού και τραγούδησε σε κέντρα της ομογένειας. Μάλιστα, λίγο πριν εγκαταλείψει οριστικά το τραγούδι, εμφανιζόταν για πολλά χρόνια σε λαϊκά κέντρα της Γερμανίας. Η Γεωργία είχε εμφανιστεί και σε κάποιες ταινίες, με πιο γνωστή αυτή με τον τίτλο Φτωχογειτονιά αγάπη μου του 1969 σε σενάριο του Πάνου Κοντέλλη και σκηνοθεσία Απόστολου Τεγόπουλου. Στην ταινία τον πρωταγωνιστικό ρόλο κρατούσε ο Νίκος Ξανθόπουλος, ενώ εκτός της Γεωργίας τραγουδούσαν επίσης ο πρωταγωνιστής –όπως συνήθιζε άλλωστε να κάνει σε πολλές ταινίες του-, ο Στέλιος Καζαντζίδης, η Μαρινέλα και ο Νίκος Δεμίρης.

Στο σημείο αυτό θα μου επιτρέψετε ν’ ανοίξω μια μικρή παρένθεση. Στο σπίτι μου, όταν ήμουν μικρός, άκουγα συχνά το όνομα της Γεωργίας Κουλουκάκη, η γιαγιά μου την έλεγε Κουλουκάκαινα. Λόγω του ότι μέναμε στην ίδια γειτονιά υπήρχε μια κάποια γνωριμία. Όταν ξεκίνησα να γράφω αυτό το αφήγημα, ζήτησα από έναν κουμπάρο μου, ο οποίος τη γνώριζε καλά, να μεσολαβήσει ώστε να της πάρω μία συνέντευξη. Ήθελα να μου μιλήσει τόσο για τη δική της πορεία όσο και για εκείνη του αδελφού της. Πήγα και την βρήκα ένα βράδυ μαζί με τον κουμπάρο μου και κάναμε καταρχήν μια προφορική συζήτηση στο πόδι. Εγώ και ο κουμπάρος μου στο πεζοδρόμιο και εκείνη στο πεζούλι του παραθύρου της παρέα με ένα μαύρο παιχνιδιάρικο σκυλάκι. Με τα πολλά κλείσαμε ραντεβού την πρώτη Κυριακή μετά από εκείνη τη συνάντησή μας. Μετά από δύο μέρες, μέσω του κουμπάρου μου, μου διεμήνυσε ότι η συνέντευξη είναι “άκυρον”. Για την ιστορία όμως θα ήθελα να σας πω, ότι η Γεωργία ζει με την κόρη της, ξεχασμένη από όλους, αναπολώντας το ένδοξο παρελθόν της και βλέποντας ζοφερό το μέλλον της. Έχει ελάχιστους πόρους ζωής και για να τα φέρει βόλτα εργάζεται επιπρόσθετα ως καθαρίστρια.

 

Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 ο Κουλουκάκης σταματά τη δισκογραφία και απογοητευμένος φεύγει από την πρωτεύουσα. Για πολλά πολλά χρόνια εμφανίζεται σε κέντρα της Κορινθίας μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και από όλους όσοι τον πίκραναν. Από τα μέσα της δεκαετίας του ‘90 και μετά, έχοντας επιστρέψει πια στην Αθήνα, πηγαίνει και τραγουδάει στου Νικολή την ταβέρνα.

Ο Σήφης, γιος του Νικολή, μου λέει χαρακτηριστικά:

«Ο Γιάννης, λόγω της αναπηρίας του, ήταν κάπως φοβισμένος. Δεν ανοιγόταν εύκολα και δεν είχε πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Ήταν πολύ συνεσταλμένος γι’ αυτή τη δουλειά. Αν ήταν διαφορετικός σαν χαρακτήρας, θα έσκιζε. Είχε εξαιρετική φωνή. Να φανταστείς ότι κάποια εποχή όταν ο Καζαντζίδης έπαιρνε νυχτοκάματο επτά δραχμές, ο Κουλουκάκης έπαιρνε είκοσι. Αλλά έτσι ήταν φτιαγμένος. Δεν μπορούσε να το αλλάξει αυτό».

Ο Κουλουκάκης για βιοποριστικούς λόγους τραγουδάει τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην ταβέρνα Νικολής. Ένα απριλιάτικο βράδυ του 2002, και ενώ μόλις έχει ολοκληρώσει ένα τραγούδι, παραπονείται ότι δεν αισθάνεται καλά.

“Ζαλίζομαι”, τους λέει και λίγο αργότερα χάνει τις αισθήσεις του. Ένα εγκεφαλικό επεισόδιο είναι ήδη σε εξέλιξη. Ο Σήφης μού λέει από την στενοχώρια και την απαξίωση. Η ουσία όμως είναι μία. Ο Γιάννης Κουλουκάκης δεν συνέρχεται ποτέ. Κηδεύεται στο Μενίδι και όχι στον Πειραιά, όπως πιστεύουν πολλοί.

υ.γ. Λίγες ημέρες μετά τη συζήτησή μου με τον Σήφη αναχώρησε και εκείνος για το τελευταίο ταξίδι.

Θωμάς Σίδερης

Advertisements

2 thoughts on “Γιάννης Κουλουκάκης. Το τελευταίο πάλκο.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s