Μια Πάολα δε φέρνει την… Αυγή

gayrollerΈνα άρθρο στην εφημερίδα Αυγή για την έκθεση της Πάολα στην γκαλερί «The Beeder»  ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων περί ομοφοβικών συνδρόμων μερίδας της Αριστεράς. Ένας υπονομευτικός τίτλος: «Οι κατάλογοι των εραστών», ένας δρόμος: Η Ιάσονος -που κατά τον αρθρογράφο πρέπει να εξαφανιστεί από το χάρτη μαζί με τα «σπίτια» του και μέσα σε όλο αυτό ένας Μάης του ’68 – ανεμογκάστρι (τα ωραιότερα συμβαίνουν για μας χωρίς εμάς) κι ένα κίνημα underground στη γηραιά Αλβιόνα και πέραν του Ατλαντικού, που το μόνο που μας φέρνει στο μυαλό είναι η ταινία του Κουστουρίτσα.

Πρώτα το άρθρο στην Αυγή…

Η έκθεση της τραβεστί Πάολα δεν είναι ούτε μοντέρνα ούτε contemporary κ.λπ. Αποτελεί μία (έστω καθυστερημένη) εκδοχή του εικαστικού underground όπως αυτό παρουσιαζόταν στην Ευρώπη και την Αμερική τις δεκαετίες του ’70 και ’80. Βρίσκεται στα όρια της πορνογραφίας και εάν δεν ήθελε να δώσει μία αισθητική επίφαση, θα ήταν απλά μία πορνογραφική έκθεση· και έτσι έπρεπε να είναι. Συχνά συμβαίνει κάτι τέτοιο, αφού ένα θέμα που σχετίζεται με την επιθυμία γρήγορα βγαίνει εκτός θέματος και εύκολα θα οδηγούσε στην «παρεκτροπή». Άλλωστε και ο ίδιος ο χώρος της Breeder, στην Ιάσωνος, σε έναν δρόμο γεμάτο πορνεία, δημιουργούσε το ιδανικό περιβάλλον για την έκθεση. Στην περίπτωση των τραβεστί υπάρχει και ένας άλλος λόγος μίας διαρκούς παρεκτροπής: Βρίσκω εξαιρετική την ταινία του Κούτρα Στρέλλα όχι για το σενάριό της, αλλά γιατί περιγράφει τους τραβεστί ως έναν κόσμο χωρίς αισθητική, χωρίς ωραίο κι άσχημο· το κιτς να αποτελεί το χαρακτηριστικό αυτής της υποκουλτούρας. Ομάδα που αποτελείται, κυρίως, από λαϊκά άτομα, που το τελευταίο που τους ενδιαφέρει είναι η «έκφραση του ωραίου». Μία τέτοια άποψη, ορθά διαφοροποιεί τον χώρο των τραβεστί από αυτήν την εμμονή στην «αισθητική» και το «γούστο» που βρίσκουμε στον χώρο των ομοφυλόφιλων. Η δομή της έκθεσης είναι απλή: κάποια βίντεο με νυχτερινά πλάνα με τραβεστί, στα οποία να παρεμβάλλονται φωτογραφίες αντρών. Στο υπόγειο της έκθεσης, σειρές από προθήκες να φιλοξενούν, τις περισσότερες φορές, φωτογραφίες εραστών. Οι φωτογραφίες αυτές δεν κρεμιούνται στον τοίχο, ούτε μπαίνουν κατά σειρές. Δεν την ενδιαφέρει να παρουσιάσει μία ιστορία που θα είχε αρχή και τέλος. Βρίσκονται πάνω σε προθήκες, όπως συνήθως βρίσκονται αγαπημένες φωτογραφίες πάνω στο σερβάν του σπιτιού, στο τραπεζάκι ή αλλού. Οι εικόνες των εραστών δημιουργούν έναν αναμνηστικό κατάλογο. Όχι αρχείο με τις σειρές του, αλλά κατάλογοι στους οποίους κάθε φορά προσθέτουμε κάτι ή αφαιρούμε.

Οι τακτοποιημένες προθήκες δημιουργούσαν μία επίφαση εγκατάστασης και άρα μία επίφαση αισθητικής, όπως αντίστοιχα τα τεύχη από περιοδικά ή αφίσες δημιουργούσαν μία επίφαση αρχείου. Θα ήταν λοιπόν προτιμότερο να παρουσιαστεί η σειρά των βίντεο που τραβάει η Πάολα και τα ονομάζει «Paola project» και στα οποία αντιλαμβάνεσαι αυτό που ονομάζω χωρίς αισθητική, το μη διαμεσολαβημένο, αλλά και το κοινότοπο ακόμα και το κιτς.

Η Πάολα είναι γνωστή από τους αγώνες της πάνω στα δικαιώματα των τραβεστί τη δεκαετία του ’80. Κατά κάποιον τρόπο εξέφραζε, στην ελληνική εκδοχή της, τη «μοριακή επανάσταση» που ανήγγειλε σε ένα βαθμό ο Μάης του ’68 καθώς και οι φιλόσοφοι της διαφοράς. Ωστόσο, η έκθεσή της δεν είναι πολιτική. Είναι αναμνηστική. Η Πάολα ξαναθυμάται τους εραστές της, ανοίγοντας τα συρτάρια της και καθιστώντας δημόσιους τους καταλόγους της. Και αυτή η ανάμνηση είναι ταυτόχρονα το τρυφερό στοιχείο της έκθεσης, το ηδονικό, (τι πιο ευχάριστο από το να θυμάσαι) αλλά και το απόλυτα θλιβερό, αφού η ανάμνηση συνδέεται με την απουσία και τη χρονική απόσταση από το γεγονός.

Και ιδού η απάντηση μέσα από το Homo Homini

Σε πρόσφατο άρθρο της εφημερίδας Αυγή ο Παναγιώτης Σ. Παπαδόπουλος, πιθανόν αποτυχημένος καλλιτέχνης ο ίδιος, ασκεί κριτική στην πρόσφατη έκθεση της Πάολα Ρεβενιώτη στη γκαλερί the Breeder. Δυστυχώς δεν αρκείται στην ανάλυση του φωτογραφικού υλικού, αλλά ρίχνει κανονικό κράξιμο στη ΛΟΑΤ κοινότητα, όπως ο ίδιος την αντιλαμβάνεται έχοντας μουλιάσει σε μικροαστικά κατάλοιπα που του άφησε η κατεξοχήν ομοφοβική ΚΝΕ.Από τον τίτλο του άρθρου «ο κατάλογος των εραστών» διαφαίνεται ο συμπλεγματικός ερεθισμός, που βιώνει ο μίζερος αρθρογράφος, μπροστά στη θέα των αγοριών που έχει πάρει η Πάολα και όχι ο ίδιος.

Πολιτική είναι ο τρόπος που ζεις. Γι αυτόν επανάσταση σημαίνει μπλούζα τσε γκεβάρα και τραπέζι με την οικογένεια και τους κουμπάρους να τρώνε ελιές παραγωγής τους και να βουτάνε το ψωμί στο λάδι κάνοντας παπάρα, κι ακούγοντας αντάρτικα. Προφανώς συμφώνησαν μαζί του και οι υπόλοιποι συντελεστές της Εφημερίδας που πρόσκειται στο ΣΥΡΙΖΑ, αφού το δημοσίευσαν.

Αν η πούτσα είναι που σου λείπει όμως, τότε όπου και να πας πούτσα θα δείς. Δεν θα καταφέρεις να δεις τον Οθωμανό Σερμπέτη που τον ξέραν όλα τα τεκνά της Αλεξανδρούπολης και τον λάτρευε όλη η πόλη, τον Χριστιανόπουλο ή τον Ταχτσή που δεν χρειάζεται και κάποιος να σου διηγηθεί τις ιστορίες τους.

Ο ψωνισμένος αρθρογράφος θεώρησε πως το underground στοιχείο είναι παλιομοδίτικο στο εξωτερικό, ενώ καθυστέρησε και στην Ελλάδα μια τέτοια έκθεση, έτσι λοιπόν δεν θα έπρεπε να παρουσιαστεί το αρχείο αυτό στο κρίσιμο σήμερα, γιατί είναι απλά «μια έκθεση αναμνηστική και όχι πολιτική».

Τι να κάνουμε όμως που αυτά τα αγνά βλέμματα των πρόστυχων αυτών αγοριών γεννήθηκαν στο υποτιθέμενο περιθώριο και μέσα εκεί γνώρισαν και μία Πάολα που τα φωτογράφιζε χωρίς να ξέρει πως θα μείνουν στην αιωνιότητα, κι εκείνα που δεν είχανε διαβρωθεί ακόμα από τον μικροαστισμό, δεν αντιλαμβάνονταν την ομορφιά τους. Προσπαθώντας να ποζάρουν για την ερωμένη τους, να τη σαγηνεύσουν, δεν κοιτούσαν το φακό αλλά την αναρχικιά την Πάολα, δεν ήταν τίποτα αγοράκια ψωνισμένα, αλλά παιδιά της διπλανής πόρτας κι αλητάκια που κάνανε τα γούστα και την καύλα τους. Γιατί άραγε δεν τα κάνουν και τώρα; Γιατί φωτογραφίζονταν τότε ενώ τώρα θα το απέφευγαν;

Δεν κατάλαβε πως  το αρχείο του περιοδικού ΚΡΑΞΙΜΟ ανάμεσα στις δύο σειρήνες ήταν αναφορά στις συλλήψεις και τα δικαστήρια που έτρεχαν την εκδότη του, στις σκληρές αυτές δεκαετίες του 70 και του 80. Δεν κατάλαβε πως οι φωτογραφίες ήταν κολλημένες με το υγρό αυτό που έμοιαζε με χύσι και κερί (ο έρωτας είναι θρησκεία και η πιάτσα ένας ναός), πάνω σε ραφιέρες που άφηναν την αίσθηση πως βρίσκεσαι στο σπίτι κάποιου, πως αυτές οι φωτογραφίες κρύβουν τόση ιστορία όσο χρειάζεται για να γραφτούν τόμοι βιβλίων για κείνη την περίοδο, σε σύγκριση με τη σημερινή, που γιαυτό προκάλεσε και μια γλυκιά νοσταλγία σε όσους την είδαν από κοντά, ταξιδεύοντας έτσι σε μια άγρια εποχή που όμως γονατίζει μπροστά στο αθώο και συνάμα λάγνο βλέμμα των γυμνών αγοριών.

Τότε βγαίναν με τα μηχανάκια τους παρέες και γκαζώνανε και κάναν σούζες και επιδείξεις μπροστά σε πόρνες τραβεστί, την ώρα που κάποιοι άλλοι πήγαιναν και τις χτυπούσαν (συνήθως επειδή έτρωγαν χυλόπιτες). Δεν έχει αισθανθεί ποτέ θεά ο κακομοίρης ο αριστερός και μάλλον ψάχνει και για αιώνιο θύμα για να κάνει τον σωτήρα. Δεν κατάλαβε πως το αρχείο αυτό περιλαμβάνει φωτογραφίες με μορφές που άφησαν εποχή κι αλλάξαν συνειδήσεις στις γειτονιές της Αθήνας. Δεν κατάλαβε πως σήμερα αυτή ήταν μια έκθεση που χρειαζόταν για να επαναφέρει τον χαμένο ερωτισμό μιας πόλης που αργοσβήνει και θεριεύει ο φασισμός, που βλέπει τη φτώχεια με μιζέρια κι όχι με καλοπέραση, που βλέπει τον έρωτα μέσα από την οθόνη αντί να βγει και να τον ζήσει. Δεν αναγνωρίζει πως το κόκκινο αυτό χρώμα είναι η απάντηση στο μαύρο που επικρατεί και που η ίδια η ΑΥΓΗ διατυμπανίζει κατηγορώντας άλλα μμμ όπως το mega, όταν όλοι ξέρουμε ιστορικά πως στους πιο δύσκολους καιρούς η τέχνη θριάμβευε και δημιουργούσε κινήματα και νέες καλλιτεχνικές σχολές.  Επίσης όλοι ξέρουμε πως ένας gay ποτέ δεν θα πήγαινε με μια τρανς, φαίνεται γιαυτό και άφρισε ο κριτικός. Οπότε ψαχτείτε λίγο, κοιταχτείτε εσείς οι straight που καλουπώσατε την σεξουαλικότητα και ύστερα μας κατηγορείτε που γκετοποιούμαστε.

Δεν κατάλαβε ο κομπλεξικός πως άνοιξε τον οχετό του παίρνοντας μάλιστα στο λαιμό του και το κόμμα του που σήμερα μας θύμισε το ΚΚΕ και όχι όπως κάποιοι άδικα λένετο ΠΑΣΟΚ. Έτσι κατέληξε να μας περάσει ένα χέρι με στερεότυπα, ύστερα μας στόλισε με λέξεις που ούτε χρυσαυγίτης δεν θα σκεφτόταν, μας αποκάλεσε υποκουλτούρα και λαϊκούς (με την κακή έννοια) αναδεικνύοντας έτσι την δική του ανωτερότητα και μας εξήγησε τόσα άλλα πράγματα για τη ζωή εμάς των ομοφυλόφιλων και τρανς που ούτε εμείς οι ίδιοι δεν γνωρίζαμε. Εν τω μεταξύ φαντάζεται κιόλας πως μια ταινία η Στρέλλα, του Πάνου Κούτρα είναι η απόλυτη απόδειξη του τι εστί transexual-διεμφυλικός-transgender-παρενδυτικός.

Δεν ξέρω αν κατάλαβε πως ενώ δεν ασχολήθηκε με την έκθεση ουσιαστικά, αφού φάνηκε πως δεν κατέχει και πολλά από τέχνη και ιστορία, μας πρόσβαλε όλους μαζί, όχι μόνο το έργο της Πάολα, όχι μόνο τον επιμελητή, για τον οποίο έδειξε ιδιαίτερη εμπάθεια κι απορώ μήπως γνωρίζονται κιόλας κι έχει φάει καμιά χυλόπιτα στο παρελθόν, αλλά ο αρθρογράφος αρνείται κιόλας να αποδεχτεί πως ένας καταξιωμένος επιμελητής πίστεψε και αναγνώρισε σε μια τρανς μια σύγχρονη καλλιτέχνιδα. tελικά απαξίωσε μια «ιστορική» έκθεση (όπως σχολιάστηκε στα εγκαίνια από γνωστό φωτογράφο σε εμπόλεμες ζώνες) αφού του είναι αδύνατον να πιστέψει πως μια τραβεστί κινεί περισσότερα νήματα από ψεύτες πολιτικούς, κατέληξε να περιφρονήσει-με τακτ πάντα-ολόκληρη την ΛΟΑΤ κοινότητα.

Κάθε λίγο και λιγάκι όλο και κάποιος άντρακλας βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ πετάει και μια ομοφοβική αποψάρα και γίνεται ρεζίλι. Τα πραγματικά αρσενικά όμως δεν καυχιόντουσαν, σου ανοίγανε τα πόδια, έφτυναν στη τρύπα και σε γαμούσανε βγάζοντας σπίθες απ΄τα μάτια τους κι ύστερα καμάρωναν. Σήμερα ή δεν υπάρχουν ή δεν έχουνε βενζίνη. Σήμερα δεν υπάρχουν τουαλέτες στην Ομόνοια για ψωνιστήρι, αφού τις έκλεισε μια καταπιεσμένη πούστρα, πολιτικός που όποτε έβγαινε για λάλα, έτρωγε χυλόπιτα και άφριζε όπως ακριβώς κι ο αριστερούλης αρθρογράφος μας. Πως λοιπόν περιμένει ο καημένος ο Αλέξης, σκεπτόμενοι κι απελευθερωμένοι και φιλότεχνοι άνθρωποι, να πάμε να ξαναψηφίσουμε τέτοιους ανέραστους, μονόχνοτους και ομοφοβικούς νοικοκυραίους; Δεν τα ανεχτήκαμε απ΄τη δεξιά… τι σας κάνει εσάς να πιστεύετε πως θα ανεχτούμε τώρα τη συντήρηση μιας γεροντοκρατίας;

Καλά θα κάνει η επίσημη εφημερίδα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης να ζητήσει συγγνώμη.

Η υποστήριξη μας στους δήθεν αριστερούς και δήθεν απελευθερωμένους δεν κρατάει για πάντα, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί πλέον τον μοναδικό πολιτικό χώρο που να μπορεί να εκπροσωπήσει, ουσιαστικά, την ομοφυλοφιλική – λεσβιακή – αμφισεξουαλική – τρανσεξουαλική κοινότητα.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s