ΒΙΒΛΙΟ | Αυτόν τον καφέ στον χρωστάω

kafesΝύχτα. Μια βαθιά παγωμένη νύχτα. Το μαγαζί λέγεται “Ελλάδα”. Στη μέση μιας απέραντης ερημιάς, στη διασταύρωση του τίποτα με το πουθενά, χωμένο σ’ έναν ύπουλο λασπότοπο.

Η πόρτα ανοίγει και μπαίνει μέσα ένας έφεδρος. Όχι, δεν είναι ο έφεδρος αξιωματικός της “Ευδοκίας”. Είναι ο έφεδρος των ΔΕΚΟ, των υπουργείων, των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Στην πίστα εκείνη την ώρα η κομπανία “Τα παιδιά του Λόντον Σκουλ οφ Εκονόμικς”.

Η πόρτα του μαγαζιού ανοίγει ξανά. Τρεις χωροφύλακες, τρεις μπάτσοι που πουλάνε εδώ και καιρό προστασία στο μαγαζί, μπαίνουν μέσα, έτοιμοι να τo ισοπεδώσουν. Δίνουνε διαταγή να σηκώσουν εκείνη τη μαριονέτα από το πάλκο και να την πετάξουνε έξω.

Η ορχήστρα αρχίζει να παίζει.

Τρόικά μου… τρόικά μου… τρόικά μου… | μόνο εσύ με κυβερνάς | είσαι εσύ το κάτι άλλο στην καρδιά μου | μες στο αίμα μου κυλάς…

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s