Εικόνα πλήρους εγκατάλειψης για τον δημοτικό κινηματογράφο “Μάρθα Καραγιάννη” στο Κερατσίνι

tr

Κείμενο – φωτογραφίες: Θωμάς Σίδερης

Μάρθα Καραγιάννη γεννήθηκε και πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής της σε μια προσφυγική κατοικία στα Ταμπούρια, εκεί που βρίσκεται ακόμα και σήμερα ο προσφυγικός συνοικισμός. Στο δημοτικό είχε συμμαθητή της τον Θύμιο Καρακατσάνη. Η τιμή της πολιτείας απέναντί της είναι μια επιγραφή με το όνομά της σε έναν εγκαταλειμμένο κινηματογράφο.

Τα θερινά σινεμά της Ελλάδας έχουν υμνηθεί από διεθνή μέσα ενημέρωσης και σε αρκετές περιπτώσεις αναγνωρίζονται ως τουριστικός πόλος έλξης.

Είτε βρίσκονται σε κάποια γειτονιά της Αττικής, είτε σε κάποιο νησί ή μια επαρχιακή πόλη, αποτελούν σημείο αναφοράς για τις νύχτες του καλοκαιριού.

Στον αντίποδα και παράδειγμα προς αποφυγή ο θερινός κινηματογράφος «Μάρθα Καραγιάννη» στο Κερατσίνι, ο οποίος βρίσκεται στη δικαιοδοσία του δήμου εδώ και αρκετά χρόνια. Έχει κατεβασμένα τα ρολά του από το 2012 και η εικόνα που παρουσιάζει πλέον είναι κάτι παραπάνω από θλιβερή: σκουριασμένα τραπέζια, αναποδογυρισμένες και σπασμένες καρέκλες, ενώ το χαλίκι του δαπέδου είναι σκεπασμένο από ξεραμένα αγριόχορτα. Το τραγελαφικό στην όλη υπόθεση είναι ότι οι υπάλληλοι του δήμου αναζητούν τα κλειδιά για να τον ανοίξουν εδώ και έναν χρόνο (!), αλλά όλοι δηλώνουν αναρμόδιοι.

Πριν από τρία χρόνια ο δήμος Κερατσινίου Δραπετσώνας αποφάσισε να μετονομάσει το ιστορικό «Σινε-Κατερίνα» σε «Μάρθα Καραγιάννη», θέλοντας με τον τρόπο αυτό να τιμήσει τη μεγάλη πρωταγωνίστρια της χρυσής εποχής του ελληνικού σινεμά και του θεατρικού μιούζικαλ.Άλλωστε, η Μάρθα Καραγιάννη γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Κερατσίνι και το σπίτι της ήταν γειτονικό με αυτό του Θύμιου Καρακατσάνη, στην καρδιά του προσφυγικού συνοικισμού. Με τον Καρακατσάνη πήγαιναν στο ίδιο δημοτικό σχολείο. Η μετονομασία όμως που έγινε προς τιμήν της ηθοποιού φαίνεται πως εξαντλήθηκε στην επιγραφή που υπάρχει ακόμα στη μετώπη του κινηματογράφου. Είναι πραγματικά ντροπιαστικό να υπάρχει κινηματογράφος σε αυτή την κατάσταση που να φέρει το όνομα ενός ανθρώπου που έβαλε και αυτός το λιθαράκι του στην καλλιτεχνική ιστορία αυτού του τόπου.

Απορίας όμως άξιο είναι ποιοι και γιατί άφησαν στην τύχη του έναν ιστορικό κινηματογράφο, στην καρδιά μιας λαϊκής γειτονιάς, ο οποίος εκτός των άλλων αποτελεί δημόσια περιουσία και περιήλθε στην ιδιοκτησία του δήμου με χρήματα των δημοτών. Το ζήτημα που τίθεται είναι ποιος θα αναλάβει το κόστος επισκευής του, τη στιγμή μάλιστα που υπάρχουν καταγγελίες ότι έχει αφαιρεθεί μεγάλο μέρος του μηχανολογικού εξοπλισμού του.

Τραγική ειρωνεία: σε μια παλιότερη συνάντησή μας, η Μάρθα Καραγιάννη μου είχε πει: “Στο Κερατσίνι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι με φιλότιμο”.

# διαβάστε τη συνέντευξη

ΕΔΩ

IMG145IMG151

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s