Πώς να αγαπάς κάτι όταν σε γαμάει μια ζωή;

Θωμάς Σίδερης

Τον Λελούς Τζέι (ψευδώνυμο, φοβάται να πει το πραγματικό του όνομα) τον συνάντησα στην Αγίου Πολυκάρπου μια Κυριακή πρωί του Δεκεμβρίου (2015). Κρατούσε στο χέρι του δυο πλαστικές θήκες dvd: καράτε, Ρόκυ, κλπ. Έρχεται συχνά στο “αλβανικό” παζάρι να αγοράσει πολεμικές ταινίες. Είναι 21 ετών, αλβανικής καταγωγής και βρίσκεται 14 χρόνια στην Ελλάδα.

Το παρόν κείμενο αποτελεί μέρος ερευνητικής εργασίας για λογαριασμό του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών «Ανθρωπογεωγραφία, ανάπτυξη και σχεδιασμός του χώρου» του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Ο γενικός τίτλος της εργασίας είναι «Αγίου Πολυκάρπου-παράλληλες σχέσεις και ροές» και σύντομα θα κυκλοφορήσει και σε βιβλίο.

“Έχω τελειώσει το λύκειο εδώ. Θερμοϋδραυλικός. Ήρθα στην Ελλάδα με την οικογένειά μου. Η μητέρα παράνομα, αλλά ύστερα τα έφτιαξε τα χαρτιά. Πολύ φτώχεια εκεί (Αλβανία). Γενικά δεν υπάρχει δουλειά. Δεν ζεις. Δεν ζεις, πραγματικά, όμως. Εδώ κάτι υπάρχει ακόμα. Αν και φαίνεται πως έχουν καταρρεύσει όλα, κάτι υπάρχει πάντως. Μπορείς να πιαστείς από αυτό, να ζήσεις τουλάχιστον. Αυτό είναι όλο. Όχι να γίνεις κάποιος, να γίνεις πλούσιος ή κάτι άλλο.

Αυτό που σκέφτομαι είναι να φύγω. Τίποτ’ άλλο. Όπου να ‘ναι. Γενικά… αυτό που λένε. Γερμανία, Αγγλία. Δεν μπορώ να κάτσω εδώ. Οι γονείς με θέλουν κοντά. Δεν λέει όμως. Κάποτε πρέπει να ξεκινήσω και εγώ τη ζωή μου. Πολύ απλά.

Αν έκανα φίλους εδώ; Ναι έκανα. Οι φίλοι δεν αντέχουν για πολύ. Το θέμα είναι ότι όταν μπαίνεις σε μια παρέα πρέπει να εξελίσσεσαι, δηλαδή να καπνίζεις, να κάνεις… Εγώ δεν τα έκανα, με απέρριψαν. Αντίο.

Ρατσισμός. Από το δημοτικό ξεκίνησε το θέμα. Φτυσίματα, σφαλιάρες, μπουκέτα. Κάθε μέρα. Μαζεύονταν σαράντα άτομα και μας έδερναν, εμένα και τον αδελφό μου, για δύο χρόνια τουλάχιστον. Επειδή ήμασταν Αλβανοί. Επειδή δεν ήξερα καμιά λέξη να μιλάω, τίποτα… Ήξερα ότι και στην τάξη που θα έμπαινα, ξύλο θα έτρωγα. Κλάμα έξω, κλάμα μέσα. Οι δάσκαλοι δεν λέγανε τίποτα. ‘Έλα, έλα… Θα περάσει’. Γαμώ τους δασκάλους. Δεν μου λένε τίποτα, τουλάχιστον αυτούς που είχα. Κάποιοι όμως ήταν καλοί, πολύ καλοί, ένας-δύο.

Πολλοί μου λένε να αγαπάς την Ελλάδα. ‘Αυτή η χώρα σε ταΐζει’. Πώς να αγαπάς κάτι όταν σε γαμάει μια ζωή; Τουλάχιστον δεν κάνω κακό στους ανθρώπους. Αυτό δεν είναι το θέμα; Δεν τους επιτίθεμαι. Μπορεί να δέχτηκα όλο αυτό -βασικά, με έχει πάει πολύ πίσω, το πώς συναναστρέφομαι με τους ανθρώπους, παρατηρείς ότι είναι παράξενα αυτά που λέω- αλλά προχωράω μπροστά και προσπαθώ να βρίσκω ενδιαφέροντα σε καινούρια πράγματα. Γενικά, δεν μπορώ να αποδεχτώ ότι δεν συνέβη και τίποτα.

Είχα κορίτσι, από την Ελλάδα. Έχουμε χωρίσει τώρα.

Το θέμα είναι ποιος είσαι. Έχεις δύναμη; Μπορώ να πω εγώ κάτι αλλά δεν μετράει λόγος μου. Δεν είμαι κανένας. Κάποιος άλλος όμως που κάνει κουμάντο στην παρέα, έξω από την παρέα, παντού, πουλάει ο λόγος του. Αν μιλήσω εγώ θα πούνε: ‘μιλάει ο μαλάκας’!

Ο αδελφός μου, το ίδιο. Να φύγει. Όπου μπορεί. Δεν μας δίνουν ελληνική ιθαγένεια. Πληρώσαμε χίλια ευρώ αλλά τίποτα. Τα φάγανε και αντίο.

Δεν με ενδιαφέρει αν έχω πατρίδα ή όχι. Δεν θα πάλευα ποτέ γι’ αυτήν. Δεν υπάρχει για μένα. Θέλω μόνο να επιβιώσω. Και στην Αλβανία για να επιβιώσεις, πρέπει να γίνεις μαφιόζος. Άμα θες να είσαι το καλό παιδί, θα σε φάνε. Έτσι δεν είναι είναι; Τόσο έχει…”.

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s