Ο αγώνας της πάπιας

Λουξεμβούργο, 49° 40′ 39 Β, 6° 21′ 0 E

Ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου ανακοινώνει την έναρξη μιας μεγάλης εκδήλωσης: Του αγώνα της πάπιας! Της… πλαστικής πάπιας! Continue reading «Ο αγώνας της πάπιας»

Χανγκτσόου: Η αποθέωση της ομοιομορφίας

Συντεταγμένες: 30°15′N 120°10′E

Το Δέος της Ομοιομορφίας… Μία Καθηγήτρια περπατάει ανάμεσα στους μαθητές ενός γυμνασίου στο Χανγκτσόου της Ανατολικής Κίνας τον Σεπτέμβριο του 2005 … Οι τοπικές εκπαιδευτικές αρχές ζήτησαν τότε από τους μαθητές να φορέσουν Κόκκινα για να ενθαρρύνουν τον Πατριωτισμό και να γιορτάσουν την επικείμενη Εθνική Γιορτή… Οι Εφήμερες Εξουσίες Φοβούνται την Πολυφωνία των Χρωμάτων… Ο Πολιτισμός όμως η Παιδεία και η Δημοκρατία είναι οι Πολύχρωμες Αποχρώσεις του Διαφορετικού…

Πριν 5000 περίπου χρόνια στην περιοχή του Χανγκτσόου βρισκόταν ο πολιτισμός Λιανγκτσού. Η σημερινή πόλη ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια της δυναστείας Τσιν με το όνομα Τσιαντάνγκ. Το σημερινό της όνομα το πήρε το 589 μ.Χ. To Χανγκτσόου αναφέρεται ως μία από τις εφτά αρχαίες πρωτεύουσες της Κίνας. Το 609 έγινε το νότιο άκρο του Μεγάλου Καναλιού, το οποίο συνδέει το Χανγκτσόου με το Πεκίνο. Αποτέλεσε πρωτεύουσα του βασιλείου Γουέιουε από το 907 μέχρι το 978 και ήταν ένα από τα κύρια πολιτιστικά κέντρα της νότιας Κίνας το 10ο αιώνα. Το 1123 έγινε η πρωτεύουσα της δυναστείας Σονγκ  και παρέμεινε έτσι μέχρι το 1276 και την εισβολή των Μογγόλων, οι οποίοι μετέφεραν την πρωτεύουσα στο Πεκίνο. Αυτή θεωρείται ως η χρυσή περίοδος του Χανγκτσόου. Το Χανγκτσόου αναπτύχθηκε πολύ και υπολογίζεται ότι μέχρι το τέλος του 13ου αιώνα είχε περισσότερους από ένα εκατομμύριο κατοίκους και ήταν η μεγαλύτερη πόλη στο κόσμο.Η πόλη συνέχισε να αναπτύσσεται κατά τη δυναστεία Μινγκ λόγω του εμπορείου μεταξιού και τσαγιού. Η πόλη υπέστη πολλές καταστροφές κατά την Εξέγερση των Ταϊπίνγκ. Η οικονομία του Χανγκτσόου έχει αναπτυχθεί πολύ γρήγορα από το άνοιγμά της το 1992. Είναι μια βιομηχανική πόλη με πολλές διαφορετικές βιομηχανίες, όπως υφαντουργίες και βιομηχανίες χημικών, χάλυβα και επεξεργασίας τροφίμων. Διαθέτει τρεις οικονομικές ζώνες, τη ζώνη οικονομικής και τεχνολικής αναπτύξης, τη ζώνη εξαγωγών και τη ζώνη υψηλής τεχνολογίας.

 

Η απρόβλεπτη και τρομαχτική καθημερινότητα στη Ράκα

a0b029aadbaf4926c1ba2c7623402cf3_XL.jpg,qt=1458471685.pagespeed.ce.pmqOUdiXq1.jpg

Πρόκειται για ένα βίντεο-ντοκουμέντο, μια «κλεφτή» ματιά στο προπύργιο του Ισλαμικού Κράτους, την πόλη Ράκα στη Συρία που τράβηξαν με κρυμμένες κάμερες δύο γυναίκες που ζουν εκεί. «Ανυπομονώ να ντυθώ όπως στο παρελθόν», λέει χαρακτηριστικά η μία εκ των δύο.

Continue reading «Η απρόβλεπτη και τρομαχτική καθημερινότητα στη Ράκα»

Ίδρυση Τμήματος Ρωσικής Λογοτεχνίας στη Δημόσια Βιβλιοθήκη Λευκάδας

poster.jpg

Εκδήλωση για τη ρωσική λογοτεχνία και τέχνη πραγματοποιείται στη Δημόσια Βιβλιοθήκη Λευκάδας με αφορμή την ίδρυση Τμήματος Ρωσικής Λογοτεχνίας.  Continue reading «Ίδρυση Τμήματος Ρωσικής Λογοτεχνίας στη Δημόσια Βιβλιοθήκη Λευκάδας»

Σκιά στην ψυχή, ένα ντοκιμαντέρ-φόρος τιμής για τους πρόσφυγες της Ανταλλαγής

1533923_10203082086276902_1630058625_n

Τρία χρόνια γυρισμάτων σε τρεις διαφορετικές χώρες, δεκάδες ώρες πρωτογενούς οπτικοακουστικού υλικού με μαρτυρίες Χριστιανών και Μουσουλμάνων προσφύγων της Ανταλλαγής. Μια ταινία τεκμηρίωσης που ενώνει τις δύο πλευρές του Αιγαίου με μια γέφυρα ανθρωπιάς και κατανόησης: Ο δρόμος της προσφυγιάς είναι και θα είναι πάντοτε ο ίδιος.   Continue reading «Σκιά στην ψυχή, ένα ντοκιμαντέρ-φόρος τιμής για τους πρόσφυγες της Ανταλλαγής»

Γιώργος Θεοτοκάς, Ταξίδι στο Άγιον Όρος

agioros1

Μὲ τὸ μικρὸ βενζινόπλοιο ποὺ κάνει τὴν τακτικὴ συγκοινωνία ἀπὸ τὴ Μεγίστη Λαύρα ὥς τὴ Δάφνη, παραπλέουμε τὸ νότιο ἄκρο τοῦ Ἄθω. Στὸ σημεῖο αὐτό, ἡ χερσόνησος ἀπότομα ἀλλάζει σχῆμα. Ἡ ἤπια, καταπράσινη βουνοσειρά της ξεπετιέται στὰ ὕψη, σχηματίζοντας ἕνα θεώρατο λίθινο κῶνο ποὺ πλησιάζει τὶς δυὸ χιλ. μέτρα. Continue reading «Γιώργος Θεοτοκάς, Ταξίδι στο Άγιον Όρος»

Τεχεράνη, μετά το ηλιοβασίλεμα

iranmap32

Ένα οδοιπορικό στην Τεχεράνη των ποιητών, στην ποίηση της υφαντουργίας και της προαιώνιας τέχνης του χαλιού. Continue reading «Τεχεράνη, μετά το ηλιοβασίλεμα»

Το θολό ποτάμι του Ελτσίν

γράφει ο Θωμάς Σίδερης

Ιερά Οδός και Κωνσταντινουπόλεως. Μέρα μεσημέρι. Ή μάλλον μεσημέρι. Γύρω στη μιάμιση. Ο Ελτσίν προσπαθεί να περάσει το σιδερένιο καρότσι του από τις γραμμές του τρένου.

Ο Ελτσίν είναι Κούρδος. Είναι οκτώ χρόνων. Μπα, μοιάζει μεγαλύτερος. Δέκα, ίσως και έντεκα. Έχει δύναμη. Οι χούφτες του κρατάνε γερά το καρότσι στην κατηφόρα. Κάνουν αντίσταση. «Αντίσταση», απαγορευμένη λέξη.

Το καρότσι του είναι ένα καρότσι σούπερ μάρκετ. Κλεμμένο. Μπορεί και κάποιος να το παράτησε στο μυχό του πεζοδρομίου. Να το ξέχασε. Να το άφησε εξεπίτηδες για να κοπανάνε πάνω του οι ατζαμήδες οδηγοί. Μπορεί και να το χάρισε κάποιος στον Ελτσίν. Πάντα υπάρχει ένα καρότσι σ’ αυτόν τον κόσμο για τον Ελτσίν.

Το καρότσι ήταν αρχικά άδειο. Δεν ήτανε πάντοτε άδειο. Κάποτε γέμιζε με πολυσυσκευασίες εβαπορέ, καφέ εσπρέσσο σε μεταλλικό κουτί, μακαρόνια ριγκατόνε, μαγιονέζα λάιτ, δημητριακά ολικής άλεσης και χαρτιά υγείας με βελούδινη υφή σε οικονομική συσκευασία των δώδεκα ή δεκαέξι τεμαχίων.

Ο Ελτσίν γέμισε το καρότσι με τα δικά του υλικά. Υλικά ενός σύμπαντος που αρχίζει από την Αγίου Πολυκάρπου και τελειώνει λίγο πριν τη Γεωπονική Σχολή. Τα λάφυρα του Ελτσίν. Ζάντες παιδικού ποδηλάτου, δεκατέσσερις μπετούγιες που τις άνοιξαν κρύα και παγωμένα χέρια, ένα σαραβαλιασμένο καρότσι λαϊκής, η φτερωτή ενός ανεμιστήρα που σιχάθηκε τα καλοκαίρια, η κεραία ενός κασετοφώνου που ήτανε κάποτε και ραδιόφωνο μαζί. Ένα μεταλλικό φαράσι, τα τρία πόδια από μια καρέκλα, η πόρτα ενός πλυντηρίου ρούχων, πόμολα από κουζίνα –αυτά ήταν πραγματικά σαν καινούρια!-, ένα κουτί από πλαστικό χρώμα, μια ζυγαριά μανάβη, δεκαετία του ’60 στην επαρχία. Και πάνω πάνω, σαν κερασάκι στην τούρτα, ένα δίκοχο φαντάρου, παλιού, του πυροβολικού.

Το καρότσι μπροστά, ο Ελτσίν από πίσω, κι από πίσω από τον Ελτσίν το λεωφορείο της γραμμής για τις δυτικές συνοικίες, πίσω από το λεωφορείο ένα νωχελικό ταξί κι ακόμα παραπίσω ένα αυτοκίνητο ιδιωτικής χρήσης, κατασχεμένο από τράπεζα και ξαναπουλημένο μισοτιμής σε έμπορο της Νίκαιας απ’ όπου το αγόρασε τελικώς και ο σημερινός ιδιοκτήτης του.

Το καρότσι σκαλώνει στις γραμμές. Ο Ελτσίν πεισμώνει. Το σπρώχνει λίγο πίσω και ξανά μπροστά με δύναμη. Οι ρόδες κολλάνε στις ράγες. Το λεωφορείο ανάβει φλας και προσπερνάει. Τι μεγάλες ρόδες που έχει το λεωφορείο! Το βλέμμα του Ελτσίν ξαναγυρνάει στο καρότσι. Ακούγεται το κουδούνισμα της φυλασσόμενης διάβασης. Το νωχελικό ταξί αποφασίζει να γίνει ξαφνικά νευρικό και επιταχύνει. Τελευταία στιγμή είδε τον Ελτσίν. Τι γρήγορα που γυρίζουν οι ρόδες στα ταξί!. Ο Ελτσίν ιδρώνει. Οι μπάρες κατεβαίνουν. Το τρένο έρχεται φουριόζο από του Ρουφ. Σφυρίζει.

Οι ράγες γίνονται ξαφνικά ποτάμι. Σαν το ποτάμι που πέρασε πριν δυο χρόνια ο Ελτσίν. Ο Έβρος. Ο Ελτσίν εδώ και μια χώρα απέναντι. Μακριά, στο βάθος, τα φώτα της Ορεστιάδας. Αυτό το όνομα το έλεγε συχνά ο δουλέμπορος.

Το τρένο πλησιάζει και το κατασχεμένο ΙΧ φρενάρει πάνω στις μπάρες. Ο Έβρος της Κωνσταντινουπόλεως, ποτάμι φουσκωμένο. Ο φόβος του Ελτσίν σταλάζει στην άσφαλτο. Όχι, ο φόβος δεν κύλησε ποτέ από τα μάτια του.

Ο οδηγός ανοίγει το παράθυρο, αρπάζει το δίκοχο από το καρότσι του Ελτσίν και το φορά. Ο Ελτσίν νομίζει ότι είναι αστείο. (Μέχρι που το χειλάκι του πάει να σκάσει λιγουλάκι). Ύστερα, το πετά στα πόδια του αγοριού.

Ακούγεται ο ήχος της στραπατσαρισμένης φτερωτής του ανεμιστήρα κάτω από τις ρόδες του τρένου.

Το τρένο φεύγει, οι μπάρες ανεβαίνουν και το κατασχεμένο ΙΧ χάνεται στους δρόμους του Βοτανικού.

Στις γραμμές του τρένου το σώμα του Ελτσίν και ένα δίκοχο.

«Τι σημαίνει Ιερά Οδός;»

«Είναι ο δρόμος του θεού. Του ανύπαρκτου θεού».

Μια ζωή δεν φτάνει για να περάσει ο Ελτσίν το ποτάμι. 

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΜΥΤΙΛΗΝΗ – Τα πιο ωραία λαϊκά: Γιάννης Συκομιτέλλης

Η «Αφύλαχτη Διάβαση» ταξιδεύει στη Μυτιλήνη και συναντά τον μουσικό Γιάννη Συκομιτέλη σε έναν παραδοσιακό καφενέ της πόλης.

 

Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015, 8-10 το βράδυ, 106.7 για την Αττική και μέσω του ertopen.com στην Ελλάδα και στον κόσμο.

Τα φώτα του πάλκου ανάβουν ξανά, οι άνθρωποι της ορχήστρας παίρνουν τη θέση τους και ο Γιάννης Συκομιτέλλης κάθεται πίσω από το πιάνο και άλλοτε πίσω από το αρμόνιο. Τα λαϊκά κέντρα του ’60 και του ’70 ζωντανεύουν ξανά. Είναι η εποχή που το βερμούτ -και όχι το ουίσκι- ρέει άφθονο και οι άντρες φοράνε πάντα γραβάτα στη νυχτερινή έξοδό τους.

Μια αποκαλυπτική συνέντευξη για την Ελλάδας της αθωότητας αλλά και της αστυνόμευσης.

Κατά τη διάρκεια της εκπομπής θα ακουστούν για πρώτη φορά στο ραδιόφωνο αποσπάσματα από το βιβλίο «Τα πιο ωραία λαϊκά στα σπίτια τα προσφυγικά τα είχαμε χορέψει» που έγραψε ο Θωμάς Σίδερης για τον δήμο Κερατσινίου και εκδόθηκε το 2010.

Έρευνα-δημοσιογραφική επιμέλεια και παρουσίαση: Θωμάς Σίδερης 

Ηλίας Μακρυνιώτης, ο ανυπόταχτος αγωνιστής του Παρνασσού

Πρώτη ραδιοφωνική μετάδοση την Τετάρτη 22 Ιουλίου 2015, 8-10 το βράδυ. 

Η «Αφύλαχτη Διάβαση» ακολουθεί τα ίχνη ενός ανυπόταχτου ανθρώπου: του Ηλία Μακρυνιώτη. Ενός ανθρώπου που λίγοι πια γνωρίζουν το όνομά του και ακόμα λιγότεροι τη δράση του. Continue reading «Ηλίας Μακρυνιώτης, ο ανυπόταχτος αγωνιστής του Παρνασσού»

Το φάντασμα του Τσερνόμπιλ είναι ακόμα εδώ

tseΠερίπου 28χρόνια μετά το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ (26 Απριλίου του 1986), στον αντιδραστήρα Νο. 4 του Πυρηνικού Σταθμού Παραγωγής Ενέργειας του Τσερνόμπιλ της Σοβιετικής Ένωσης, ο φωτογράφος Gerd Ludwig καταγράφει με τη μηχανή του τα φαντάσματα που άφησε πίσω της το μέγιστο αυτό ατύχημα. Continue reading «Το φάντασμα του Τσερνόμπιλ είναι ακόμα εδώ»

Thor Heyerdahl|Μάθημα σε ανοιχτή θάλασσα

0,,17497674_302,00Το Thor Heyerdahl, ένα τρικάταρτο ιστιοφόρο, χρησιμοποιείται τα τελευταία 25 χρόνια ως τόπος εκπαίδευσης νέων ανθρώπων, πλέοντας στις θάλασσες του κόσμου. Το πλοίο έχει μισθωθεί από το 2008 για τις ανάγκες του εκπαιδευτικού προγράμματος «σχολική αίθουσα κάτω απ΄ τα πανιά» και βρίσκεται εν πλω από τον Οκτώβριο έως τον Απρίλιο. (περισσότερα…)

Η διαφορά

Πάνω σ’ ένα χαρτόνι, δίπλα στο περίπτερο

1920316_10151922371402750_282829350_nγράφει η Αγγέλα Φωτοπούλου

Θα πρέπει να ήταν από «καλό» σπίτι πριν καταλήξει στους δρόμους, πριν, ίσως, τον πετάξουν στους δρόμους . Ήταν πάντα κοινωνικός κι τρόποι του ευγενικοί. Χρόνια τώρα βολόδερνε όλη μέρα με τις παρέες του από ταβέρνα σε ταβέρνα στα Λαδάδικα. Έτρωγε τα μεζεδάκια του κι ύστερα περπατώντας ράθυμα ανέβαινε την Κατούνη, κοντοστεκόταν στην Τσιμισκή, κοιτούσε δεξιά κι αριστερά να δει μήπως περνούσε κανένα αυτοκίνητο , διέσχιζε το δρόμο και μετά χανόταν στην Πλατεία Εμπορίου. (περισσότερα…)

Τα ελληνικά σχολεία μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή

photo: Δημοτικό Σχολείο Σαππών

του ΘΩΜΑ ΣίΔΕΡΗ

Η καταστροφή της Σμύρνης και η κατάρρευση του οράματος της Μεγάλης Ιδέας δεν είχε μόνο πολιτικές ή στρατιωτικές συνέπειες. Σε πολιτισμικό επίπεδο, η Ελλάδα ωθείται με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα στην αναψηλάφηση των πνευματικών καταβολών της και στην αναζήτηση των συντεταγμένων μιας αυτογενούς πολιτισμικής ταυτότητας. Ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της χώρας αρχίζει  να επαναπροσδιορίζεται μετά τα μοιραία γεγονότα του 1922. Continue reading «Τα ελληνικά σχολεία μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή»

Καφέ με ποδήλατο

velolondresΆνοιξαν στην Ευρώπη τα πρώτα υπερ-κομψά καφέ που προορίζονται για τους ποδηλάτες της πόλης. Παρίσι, Βαρκελώνη, Λονδίνο έχουν την πρωτιά αφού το ποδήλατο εισβάλλει στη ζωή μας και εκπροσωπεί έναν συγκεκριμένο, πολύ ποιοτικό τρόπο ζωής. (περισσότερα…)

Παζάρια στη Ναύπακτο & στο Ευπάλιο

pazari_paliaΓράφουν οι Λένα Αναγνωστοπούλου και Κώστας Ζέρβας

Όταν θα πάω κυρά μου στο παζάρι

Ο Οκτώβρης στις μνήμες των μεγαλύτερων Ευπαλιωτών είναι συνυφασμένος με τα παζάρια, ένα σημαντικό οικονομικό και κοινωνικό γεγονός όχι μόνο για το Ευπάλιο, αλλά και για την ευρύτερη περιοχή. Από τις 18 μέχρι τις 22 Οκτωβρίου γίνονταν εδώ τα λεγόμενα «μικρά ή μέσα παζάρια», και ακολουθούσαν τα «μεγάλα ή έξω παζάρια» στη Ναύπακτο, από τις 26 μέχρι τις 31 του ίδιου μήνα. Ανατρέχοντας στο Διαδίκτυο βρήκαμε ότι τα παζάρια της Ναυπάκτου ξεκίνησαν τον Οκτώβρη του 1867 και νομιμοποιήθηκαν με βασιλικό διάταγμα του 1959. Ως χώρος ορίστηκε, κατά παραχώρηση του Νικολάου Τζαβέλλα, το κείμενο στον ανατολικό οικισμό της πόλης, την Αφροδίτη, αγρόκτημά του. Ο χώρος αυτός επεκτάθηκε αργότερα στο ανατολικό τμήμα της κεντρικής οδού και στους γύρω μικρούς δρόμους. Εξακολουθεί η εκδήλωση αυτή μέχρι και σήμερα να είναι σημείο αναφοράς όχι μόνο για την πόλη της Ναυπάκτου αλλά και για τις επαρχίες Ναυπακτίας και Δωρίδας. Continue reading «Παζάρια στη Ναύπακτο & στο Ευπάλιο»

Things can Only Get Feta

messinia1«Όταν πάτησα για πρώτη φορά το πόδι μου στην Ελλάδα την ερωτεύτηκα. Δεν ξέρω τι ακριβώς ήταν αλλά τη λάτρεψα αυτή την χώρα. Τότε ήμουν 20 ετών, τώρα πέρασα τα 50, αλλά ο προορισμός μου είναι πάντα η Ελλάδα». Με αυτά τα λόγια μια πρώην δημοσιογράφος της εφημερίδας Sun-Herald, η Μάρτζορι ΜακΓκιν περιγράφει την ερωτική της σχέση με την Ελλάδα.

Η ίδια μαζί με τον σύντροφό της Τζιμ, επίσης δημοσιογράφο, και τον σκύλο τους Γουάλας αποφάσισαν πριν τρία χρόνια να ζήσουν στην Ελλάδα για λίγο και συγκεκριμένα σε ένα απομακρυσμένο ορεινό χωριό στο νότιο τμήμα της Πελοποννήσου. Continue reading «Things can Only Get Feta»

Τούζλα – Θεσσαλονίκη: 90 χρόνια μετά

1069884_161332850721227_478679424_n
O δήμαρχος της Τούζλα Dr Sadi Yazici

του Θωμά Σίδερη

Η Τούζλα ήταν το λιμάνι της Πόλης που έδεναν τα πλοία της προσφυγιάς, μεταφέροντας τους Τούρκους πρόσφυγες από την Ελλάδα, μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης, το 1923. Αν στα λιμάνια του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης αποβιβάστηκε ο μεγαλύτερος αριθμός των Ελλήνων προσφύγων μετά την Ανταλλαγή των πληθυσμών, στην Τούζλα αντίκρισαν μια νέα πατρίδα οι ξεριζωμένοι Τούρκοι της Ελλάδας. Continue reading «Τούζλα – Θεσσαλονίκη: 90 χρόνια μετά»

Στη Δραπετσώνα του Μεσοπολέμου (το σύνορο ενός άλλου κόσμου & τα Βούρλα)

Όταν ο Ανέστος Δελιάς ξεκόλλησε από τον τεκέ του Καπλάνα, στα Ταμπούρια, ο ουρανός ήταν ακόμα κατράμι.

DSCN2567γράφει ο Θωμάς Σίδερης

Περπατούσε βαριά και κάθε τόσο κοντοστεκόταν για να πάρει μια βαθιά ανάσα. Κάποια στιγμή του φάνηκε πως άκουσε το τρίξιμο που κάνουν τα τρένα όταν ξεκινούν από τον Άγιο Διονύση. Το θολωμένο βλέμμα του αποζητούσε ένα ίχνος από φως. Μόνο κάτι μακρινά πορτοκαλιά φαναράκια αντιφέγγιζαν μέσα από τη θάλασσα. Continue reading «Στη Δραπετσώνα του Μεσοπολέμου (το σύνορο ενός άλλου κόσμου & τα Βούρλα)»

Δρομολόγια | Έρημα σχολειά

exofilo_apousiologio_prosxedio_new WEBΗ οδοιπορία στα έρημα διδακτήρια των Ελλήνων δεν είναι μια περιήγηση στο νεκρό χρόνο, ούτε και μια καταγραφή των παροπλισμένων σχολικών κτιρίων. Πολύ περισσότερο δεν είναι μια σύληση των θραυσμάτων της μνήμης. Η οδοιπορία μας αυτή είναι μια ευκαιρία να ξανασυναντήσουμε πάλι τους ανθρώπους που μας έλειψαν. Κι αν δε μας πιστεύετε, ιδού η απόδειξη… Continue reading «Δρομολόγια | Έρημα σχολειά»

Δρομολόγια | Ελαιώνας Φωκίδας

eikona 160Το σχολικό κτίριο στον Ελαιώνα του νομού Φωκίδας οικοδομήθηκε το 1904 με προσωπική εργασία των κατοίκων του χωριού. Στο διδακτήριο αυτό στεγάστηκε αρχικά το σχολείο θηλέων και αργότερα το διτάξιο δημοτικό σχολείο. Το 1954 η κοινότητα αποφασίζει να στεγάσει στο κτίριο το Σταθμό Χωροφυλακής. Ακολουθεί πολυετής διαμάχη στην οποία εμπλέκονται  η Σχολική Εφορία, η Νομαρχία Φωκίδας, η Επιθεώρησις Στοιχειώδους Εκπαιδεύσεως του νομού και η κοινότητα Ελαιώνα προκειμένου να αποδειχθεί σε ποιον ανήκει τελικά το σχολικό κτίριο.  Continue reading «Δρομολόγια | Ελαιώνας Φωκίδας»

Το Μεγάλο Πάπιγκο και ο Μιχαήλ Αναγνωστόπουλος

162Η Πολυχρόνειος Σχολή στο Μεγάλο Πάπιγκο οικοδομήθηκε το 1897. Στον προαύλιο χώρο του σχολικού κτιρίου υπάρχει η προτομή του Μιχαήλ Αναγνωστόπουλου [1837-1906], χωρίς την οικονομική ενίσχυση του οποίου δεν θα ήταν δυνατή η ανέγερση και αποπεράτωση του διδακτηρίου. Το κίνητρο άλλωστε της πράξης του αυτής βρίσκεται συμπυκνωμένο στη φράση που υπάρχει χαραγμένη στη βάση της προτομής: «Ζήσας επί μακρόν χρόνον εν τη αλλοδαπή ούτε εν ταις λύπαις, ούτε εν ταις ευτυχίαις ελησμόνησα την αγαπητήν μου πατρίδα, διετέλεσα δε ενθαρρύνων αείποτε». Continue reading «Το Μεγάλο Πάπιγκο και ο Μιχαήλ Αναγνωστόπουλος»

Κάτι τρέχει… στο Ευπάλιο

«Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε η Πηγαδένια» άρχιζε  μια φανταστική ιστορία που αφηγούνταν η Βάνα Τσίπρα-Μήτσου στο Γιάννη και τον Παναγιώτη, τα παιδιά της, όταν ήταν μικρά και εκείνα εναγωνίως  περίμεναν ν΄ακούσουν τη συνέχεια…..

100_0668«Γύρω από το πηγάδι της αυλής μας-που φτιάχτηκε το 1903-παίζαμε τα παιδιά της γειτονιάς μου και στο νερό του παγώναμε το καρπούζι τα καλοκαίρια. Ακόμα και σήμερα έχει αρκετό νερό. Σκοπεύουμε να αποκαταστήσουμε την αρχική μορφή του διαμορφώνοντας ξανά την κρεβατίνα που έπεσε. Τα πηγάδια συνήθως καλύπτονταν από κληματαριές για να διατηρείται δροσερό το νερό τους» (Βάνα Τσίπρα-Μήτσου).

Continue reading «Κάτι τρέχει… στο Ευπάλιο»

Η σφαγή του ’79 στο Γκρίνσμπορο

Συνέβη στις 3 Νοεμβρίου του 1979, στην πόλη Γκρίνσμπορο της Βόρειας Καρολίνας…

Αιματηρό περιστατικό με πολιτικό υπόβαθρο, που συνέβη στις 3 Νοεμβρίου 1979 στην πόλη Γκρίνσμπορο της Βόρειας Καρολίνας, περιοχή των ΗΠΑ που ανήκει στο «Νότο». Την εποχή εκείνη τη χώρα κυβερνούσε ο Δημοκρατικός Τζίμι Κάρτερ, αλλά προ των πυλών βρισκόταν η συντηρητική επανάσταση που ευαγγελιζόταν ο Ρόναλντ Ρίγκαν. Continue reading «Η σφαγή του ’79 στο Γκρίνσμπορο»

H «Θύελλα» και μια «λάμπα θυέλλης» | του Θωμά Σίδερη

Η «Θύελλα»…

Το χωρίον λέγεται Μαριολάτα… (η) και όχι (τα)… Αν ήταν (τα) θα ήταν στην Κεφαλλονιά και όχι στη Φωκίδα. Ευρίσκεται πλησίον της Γραβιάς και συνεπώς πλησίον στο γνωστότερο Χάνι που ανέδειξε ποτέ η ελληνική Ιστορία. «Αλαμάνα και Γραβιά, Αμέρικα / Βελεστίνο, Άγιοι Σαράντα, Εσκί Σεχίρ / Κώστας, Κώστας, Μανώλης, Πέτρος, Γιάννης, Τάκης…» και η λοιπή παλιοπαρέα…

Μαριολάτα… Από τις «μαριόλες»…   που ήταν «κοινές» αλλά ιερές γυναίκες και προσέφεραν γενναιόδωρα τις υπηρεσίες τους σε όσους πήγαιναν στο Μαντείο των Δελφών και έκαναν μια στάση εδώ… Δεν τα λέω εγώ, αλλά η wikipedia… Αυτές μάθαιναν τα μυστικά τους και τα έλεγαν σε αγγελιοφόρους και αυτοί με τη σειρά τους τα έλεγαν στην Πυθία με αποτέλεσμα να ξέρει τα πάντα γι’αυτούς. Προσωπικά, πάντως, προτιμώ την Πυθία να καπνίζει χασίσι και να της έρχεται η επιφοίτηση…  Μια άλλη εκδοχή του ονόματος είναι από την Παναγία που λάτρευαν… «Μαρία» + «λατρεύω» = «Μαριολάτρα». Ασυζητητί, καταλήγω στην πρώτη εκδοχή.

Δεκαετία του ’70… Αρχές… Στη Μαριολάτα λοιπόν εκτός από τις «μαριόλες» υπήρχε και μια ποδοσφαιρική ομάδα: η «Θύελλα» (όνομα και πράμα). Η ένδοξη ιστορία της «Θύελλας» γράφτηκε στο χωμάτινο και κακοτράχαλο τερέν της έδρας της, με θέα όμως  τη «Γκούρα» και τη «Δραμπάλα». Δεν είναι λίγο πράμα η θέα!

Λόγω λειψανδρίας ή λόγω εξεύρεσης στην ντόπια «αγορά» νεαρών αλλά ικανών ταλέντων, η «Θύελλα» στρεφόταν συχνά στην εύκολη λύση. Τουτέστιν, μετεγγραφές από διπλανά χωριά. Το «Πολύδροσο» ή επί το λαϊκότερον «Σουβάλα» στελέχωνε συχνά με έμψυχο υλικό το ανθρώπινο δυναμικό της «Θυέλλης».

Η «Θύελλα» διέπρεψε τις δεκαετίες του ’70 και του ’80. Από το ’90 και μετά, άρχισε -αργά και σταθερά- να μειώνεται η έντασή της, ώσπου έγινε ένα δροσερό αεράκι που ξεκινάει από τη «Μπαρμπαροσπηλιά» (εκεί κατασκεύαζαν μπαρούτι οι ένδοξοι προγόνοι μας το ’21) και φτάνει μέχρι τον κάμπο.

Και η «λάμπα θυέλλης»…

Τι να την κάνεις όμως τη «Θύελλα» αν δεν έχεις μια «λάμπα θυέλλης» της προκοπής. Ο Σταμάτης όμως και η Λίνα έφτιαξαν την πιο όμορφη «λάμπα θυέλλης» που θα μπορούσες ποτέ να φανταστείς. Είναι μια «λάμπα» για τις δύσκολες ώρες που θες από κάπου να πιαστείς. Αυτή τη «λάμπα» δεν την κρατάς. Τη φυλάς! Στη ψυχή σου μωρέ…

Τα μπουλούκια των μαστόρων #3

Γράφει ο Θωμάς Σίδερης

photo: arhiogefirionipirotikon.blogspot.gr

Η καθημερινή ζωή των μαστόρων ήταν ιδιαίτερα δύσκολη. Ο ανώνυμος λαϊκός ποιητής γράφει γι’ αυτούς:

«Της μαστοριάς τα βάσανα, της ξενιτιάς τα πάθη
τα είδε ο ήλιος κι έσβησε και το φεγγάρι εχάθη.
Τ’ ακούσανε κ’ οι θάλασσες και φούσκωσαν το κύμα:
Στην ξενιτιά, στη μαστοριά, εισ’ ο μισός στο μνήμα. Continue reading «Τα μπουλούκια των μαστόρων #3»